4meiOverlay

Marion Bloem


“We zijn maar mensen, maar moeten proberen het goed te doen”

Marion Bloem

Ze groeide op in een omgeving die wist wat onvrijheid was. Dat het thema vrijheid in het werk van schrijfster, kunstenaar en filmmaker Marion Bloem centraal staat, lijkt daarmee onlosmakelijk verbonden. “Ik denk dat mijn rechtvaardigheidsgevoel gebaseerd is op al die momenten in mijn leven waarop ik dacht: dit is machtsmisbruik.” 

Bloem is onder meer bekend van het gedicht Vrijheid, dat zij in 1999 schreef op verzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Een fragment: “Als vrijheid voor mij vandaag zo vanzelfsprekend lijkt, en jij niet weet wat dat betekent, dan is vrijheid munt voor mij en kop eraf voor jou. Dan is vrijheid lucht en willekeurig.” Het vrijheidsgedicht verscheen in meer dan honderd talen, tot grote vreugde van Bloem.

“Een ode aan de vrijheid”
bloem2

"Het vrijheidsgedicht brandde in mij”“Ik geloof dat ik het vrijheidsgedicht heb kunnen schrijven door alles wat mijn familie heeft meegemaakt”, zegt Bloem. Haar ouders kwamen in 1950 vanuit Indonesië naar Nederland, nadat ze tijdens en na de Tweede Wereldoorlog in respectievelijk Japanse en bersiapkampen waren geïnterneerd; de laatste om ze te beschermen tegen de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders.

Krijgsgevangene

“Thuis werd over het verleden gesproken, mijn ouders vertelden bijvoorbeeld dat ze teleurgesteld waren dat het op 4 en 5 mei nooit over hún geschiedenis ging.” Bloems vader, beroepsmilitair in dienst van het Nederlandse koloniale leger, was krijgsgevangene. Hij moest werken aan de Pakanbaroe-spoorlijn en zat onderweg daarnaartoe op een boot die getorpedeerd werd.

Het Indisch verleden was volgens Bloem altijd dichtbij, in het gezin en daarbuiten: “Ik leefde in een Indische gemeenschap, dus mijn familie en alle mensen die we kenden hadden met onvrijheid te maken. Mijn moeder categoriseerde Indische kennissen in termen van ‘Die ken ik nog van Kramat’, waarmee ze doelde op het kamp waar ze voor haar veiligheid zat tijdens de revolutie in Indonesië, of ‘Bij haar heb ik in het kamp gezeten’, en dan doelde ze meestal op het Japanse kamp. Haar jeugd stopte op haar twaalfde, daarna heeft ze eigenlijk alleen nog in kampen gezeten, totdat ze naar Nederland ging.”

“We zijn maar mensen”
bloem 3

Marion Bloem (Arnhem, 1952) is dochter van Indische ouders. Ze heeft een oudere zus en twee jongere broers, werd katholiek opgevoed en studeerde klinische psychologie. Bloem schreef meer dan veertig boeken en debuteerde in 1978 met het kinderboek Waar schuil je als het regent. Met meer dan 350.000 verkochte exemplaren is romandebuut Geen gewoon Indisch meisje uit 1983 haar bekendste werk. Ook schreef ze Een meisje van honderd (2012), over de geschiedenis van Indonesië. Haar gedicht Vrijheid, in 1999 geschreven in opdracht van het Nationaal Comité 4 en 5 mei, verscheen in meer dan honderd talen. Ze is getrouwd met arts en schrijver Ivan Wolffers. Samen hebben ze een zoon en twee kleinkinderen.

Meer lezen?


Deel deze pagina