4meiOverlay

Marion Pragt - Mijn naam


er zal geen morgen meer zijn
en geen maan
terwijl ik roep
hier ben ik
hoor mijn naam
we zingen over
de koepels van vandaag
waar het makkelijk is
de zee te proeven
of ’s winters je blote gezicht
vol groeven

niemand luistert
maar ik weet
dat herinneren
de beste manier
van niet vergeten is

vroeger was ik een mens
en had een leven
nu alleen nog een naam
waarvan de glanzend kale
klank blijft zweven

ik adem
met strakke
randjes beton
verbleekt en grauw
onder het laatste
laagje zon

mijn stem
een gebroken lucifer

mijn naam
twee velletjes karton