4meiOverlay

Isolde Schat - Een herinnering


55 jaar geleden, waar nu de bomen groeien,
waar nu de vogels fluiten,
was eens een donker gat,
waar mensen leefden, vergeten door het licht.
Waar mensen niet meer bestaan.

Nu herinner ik me nog de geesten.
Een pop in het gras.
Een stoomfluit in de nacht.
Een trein gaat, naar het onbekende.

Ik hoor en zie alles,
als ik door het bos loop.
Nu herinnert alleen een lichte plek in het gras,
wat daar gestaan heeft.