4meiOverlay
4 mei-voordracht

Harry Mulisch droeg in 1992 de eerste literaire lezing voor. Sindsdien vormt deze voordracht een vast onderdeel van de herdenkingsbijeenkomst in De Nieuwe Kerk. In de lezing brengt de auteur emoties en herinneringen van oorlog en onvrijheid onder woorden. In 2019 verzorgt Diederik van Vleuten de voordracht. 

In samenwerking met de CPNB verschijnen de 4 mei-voordracht en de 5 mei-lezing als gemeenschappelijke publicatie. Te koop in de boekhandel voor € 5,- en vanaf 6 mei beschikbaar als download.

Diederik van Vleuten

Diederik van Vleuten (1961) is theatermaker, schrijver en musicus. Hij verliet het Koninklijk Conservatorium in Den Haag om bij cabaretgroep Zak en As te gaan spelen. Daarna veroverde hij met Erik van Muiswinkel de Nederlandse podia. Jarenlang waren zij een onafscheidelijk duo; ze maakten zeven theatervoorstellingen. 

Van Vleuten maakte vier solovoorstellingen waarin hij zijn familiegeschiedenis tegen het licht hield van de grote geschiedenis. Een vierluik van unieke vertelkunst. Geestig en boeiend, ontroerend en confronterend. En zeer gewaardeerd bij publiek en pers. Diederiks eerste soloprogramma Daar werd wat groots verricht was een theaterprogramma over de val van Nederlands-Indië, gebaseerd op gedenkschriften en dagboeken uit de archieven van zijn familie. 

Tijdens de herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag op 15 augustus 2013 hield Diederik een voordracht over zijn oudoom Jan en diens memoires over zijn leven en Indië waar hij was geboren en de meest ingrijpende jaren van zijn leven had doorgebracht. “Ik gedenk hem vandaag in liefdevolle herinnering. En in grote bewondering. Omdat hij in de winter van zijn leven besloot om niet te zwijgen maar te getuigen van de wereld zoals hij die gezien en ervaren had. Dat deed hij zonder pretenties. ‘Het is niet omdat ik mijzelf zo belangrijk vind dat ik dit geschreven heb maar ik vind wel dat ik in een belangrijke tijd heb geleefd. De grote veranderingen die zich in de wereld voltrokken tijdens mijn leven zijn als een waterval over mij en mijn generatie heen gekomen.’ Aan het slot schrijft hij: 'Het zijn geen diepzinnige gedachten, maar gewoon die dingen die gebeurd zijn en die voor mij belangrijk waren'. In die geest schreef hij het op. Voor zichzelf, voor mijn ouders. En daarmee ook voor mij en voor mijn kinderen en later weer hun kinderen.” 

“En zo las ik ook het laatste deel: Schemering. Hoe Jan met Aukje in februari 1946 aanbelde bij het huis van zijn broer Sam, mijn opa, in de Riouwstraat in Den Haag, op een steenworp van hier. Met alleen een heel klein koffertje, en gestoken in die wonderlijke kleren die hen waren uitgereikt in Ataka. Hoe ze hier in Den Haag wat op adem probeerden te komen. Tot Jan werd geroepen om terug te keren naar Indië. Om de toestand van de ondernemingen in kaart te brengen. En hoe hij, in het kielzog van al die tienduizenden die ook werden geroepen, ooggetuige was van een nieuwe strijd en een nieuw rampzalig bloedvergieten. Hoe hij werd meegezogen in die confronterende geschiedenis die ons nu zo onwerkelijk voorkomt, zo onbegrijpelijk. Omdat wij, van de generaties die daarna kwamen, het voordeel hebben er zoveel verder vanaf te staan en te kunnen oordelen met de inzichten, beleving en overwegingen van nu, met die veelgeroemde kennis van nu, die jas van het grote gelijk, die ons zo comfortabel zit.”

In 2018 vierde Diederik van Vleuten zijn debuut als schrijver met Daar werd iets groots verricht, een rijk geïllustreerd boek over het archief van zijn familie.

Foto: Sabrina Bongiovanni Photography

Voorgaande jaren