Gesproken woord geldt
Vandaag zijn we verbonden in de herinnering aan de mensen die ons door oorlog en vervolging ontvallen zijn.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er miljoenen mensen in de vernietigingskampen vermoord.
Het is minder bekend dat hiervan ook vijfhonderdduizend Sinti en Roma het slachtoffer waren.
Aan mijn moederskant keerden 24 familieden niet terug uit de concentratiekampen, aan mijn vaderskant 22.
Ik ben Lalla Weiss dochter van Hannes Weiss.
De traumatische ervaringen uit de oorlog tekenden mijn vaders leven.
Een van mijn oudste herinneringen dateert van toen ik ongeveer 4 jaar was.
Heel vroeg in de ochtend schrok ik wakker. Mijn vader schreeuwde: “OPSTAAN”
We moesten naar buiten en keurig op een rij gaan staan. Mijn vader drukte ons elke ochtend op het hart dat we ons moesten verdedigen, desnoods gewapend, als de situatie weer zou worden als in de nazi-tijd.
Hij demonstreerde ons hoe we een wapen moesten gebruiken. Zeven kindsoldaatjes op een rij ….. nooit op de plaats rust…. Nooit rust.
Toen ik nog klein was begreep ik er niet zoveel van. Nu besef ik beter wat hij ons wilde leren. Zijn gezin mocht niet willoos worden weggevoerd, alleen vanwege onze afkomst.
Inmiddels ben ik moeder en heb ik zelf een kleinkind. De trauma’s van mijn ouders hebben ook mijn leven getekend. Mijn vader heeft me geleerd voor mezelf op te komen; mijn moeder heeft me geleerd me uit te spreken. Van jongs af aan vertel ik over onze cultuur, onze gebruiken en wat ons volk is aangedaan en kom ik op voor de rechten van Sinti en Roma in Nederland en in Europa. Ik zet me juist in voor meer verbinding tussen alle bevolkingsgroepen.
Want dat is de les die ik uit de geschiedenis trek; het belang van verbinden en wederzijds respect.
In de hoop dat 4 mei, voor mijn kleindochter zo slechts een herinnering aan een ver verleden wordt, een herinnering die wij nooit mogen vergeten, maar die voor haar hopelijk nooit bewaarheid wordt.