Frans Timmermans - Vertel me wie ik ben (2009)
Weekblad Elsevier heeft de 5-meilezing van staatssecretaris Timmermans uitgeroepen tot speech van het jaar. Timmermans hield zijn lezing tijdens de Start Nationale Viering van de Bevrijding in Zwolle. Hij ging in op de dilemma’s rondom ‘Vrijheid en identiteit’, het
jaarthema in 2009.
Zeven studenten hebben Frans Timmermans hun visie gegeven op ‘vrijheid en identiteit’, ter inspiratie voor het schrijven van de 5 mei-lezing. Op uitnodiging van het Nationaal Comité hebben deze studenten van te voren een bezoek gebracht aan het Verzetsmuseum en het Joods Historisch Museum in Amsterdam en onder elkaar een discussie gevoerd over vrijheid en identiteit. Hierna heeft in Den Haag een gesprek plaatsgevonden met de staatssecretaris. Het bovenstaande filmpje doet verslag van dit gesprek.
Hieronder kunt u een fragment van de lezing lezen en de lezing downloaden.
Frans Timmermans (1961) is sinds februari 2007 staatssecretaris voor Europese Zaken. In deze functie is hij onder andere verantwoordelijk voor de coördinatie van het regeringsbeleid met betrekking tot de Europese Unie en mede verantwoordelijk voor het Internationaal Cultuurbeleid. Na zijn studie Franse Taal en Letterkunde volgde Frans Timmermans een postdoctorale opleiding aan de Universiteit van Nancy. Hij is zijn carrière in de politiek begonnen als beleidsmedewerker bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na een uitstapje naar de OESO is Frans Timmermans nu weer terug bij dit ministerie.
Vertel me wie ik ben
"Mijn grootvaders waren mijnwerkers. Eén van mijn overgrootvaders ook, in de jaren twintig al. De mijnindustrie in Zuid-Limburg kwam toen net op en er was niet altijd werk. Dan liep mijn overgrootvader met andere kompels vanuit Heerlen naar Herzogenrath, om in een Duitse mijn te werken. Er waren geen grenzen. Ook niet tussen de mannen, die dezelfde taal spraken, op elkaars veiligheid letten en na twaalf uur onder de grond elkaars ruggen wasten, het zogenaamde poekelen. In 1940 kwam er tussen die mannen ineens een grens. Aan de ene kant stonden de tirannen, aan de andere de slachtoffers. Mijn moeder heeft in 1943 Aken zien branden na een geallieerd bombardement. Het moet een hel geweest zijn. Mijn grootouders stonden erbij te juichen. Zij hadden geen oog voor het leed van de Duitse kompels en hun dierbaren, maar dachten alleen aan terugslaan, aan het straffen van het volk van de tiran. Onze vrijheid werd vertrapt door de nazi’s, onze buren werden onze vijanden. Zij ontkenden onze meest fundamentele rechten en kregen er diepe haat voor terug. Vandaag is de grens weer weg. Als het mooi weer is, fietsen wij naar Aken om bij de Mayersche boeken te kopen en koffie te drinken. Grenzen zijn weer verdwenen, ook tussen mensen. Aan mijn kinderen zie ik het zo goed: zij zien en horen de verschillen tussen Nederlanders en Duitsers, maar voor hen bestaat ‘de’ Duitser niet meer, zij nemen ieder mens zoals hij is. Mijn overgrootvader zou dit een wonder hebben gevonden, mijn kinderen vinden het doodnormaal. ..."
Hieronder kunt u een fragment van de lezing lezen en de lezing downloaden.
Frans Timmermans (1961) is sinds februari 2007 staatssecretaris voor Europese Zaken. In deze functie is hij onder andere verantwoordelijk voor de coördinatie van het regeringsbeleid met betrekking tot de Europese Unie en mede verantwoordelijk voor het Internationaal Cultuurbeleid. Na zijn studie Franse Taal en Letterkunde volgde Frans Timmermans een postdoctorale opleiding aan de Universiteit van Nancy. Hij is zijn carrière in de politiek begonnen als beleidsmedewerker bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na een uitstapje naar de OESO is Frans Timmermans nu weer terug bij dit ministerie.
Vertel me wie ik ben
"Mijn grootvaders waren mijnwerkers. Eén van mijn overgrootvaders ook, in de jaren twintig al. De mijnindustrie in Zuid-Limburg kwam toen net op en er was niet altijd werk. Dan liep mijn overgrootvader met andere kompels vanuit Heerlen naar Herzogenrath, om in een Duitse mijn te werken. Er waren geen grenzen. Ook niet tussen de mannen, die dezelfde taal spraken, op elkaars veiligheid letten en na twaalf uur onder de grond elkaars ruggen wasten, het zogenaamde poekelen. In 1940 kwam er tussen die mannen ineens een grens. Aan de ene kant stonden de tirannen, aan de andere de slachtoffers. Mijn moeder heeft in 1943 Aken zien branden na een geallieerd bombardement. Het moet een hel geweest zijn. Mijn grootouders stonden erbij te juichen. Zij hadden geen oog voor het leed van de Duitse kompels en hun dierbaren, maar dachten alleen aan terugslaan, aan het straffen van het volk van de tiran. Onze vrijheid werd vertrapt door de nazi’s, onze buren werden onze vijanden. Zij ontkenden onze meest fundamentele rechten en kregen er diepe haat voor terug. Vandaag is de grens weer weg. Als het mooi weer is, fietsen wij naar Aken om bij de Mayersche boeken te kopen en koffie te drinken. Grenzen zijn weer verdwenen, ook tussen mensen. Aan mijn kinderen zie ik het zo goed: zij zien en horen de verschillen tussen Nederlanders en Duitsers, maar voor hen bestaat ‘de’ Duitser niet meer, zij nemen ieder mens zoals hij is. Mijn overgrootvader zou dit een wonder hebben gevonden, mijn kinderen vinden het doodnormaal. ..."
Downloads
- 5-meilezing F. Timmermans 2009 (95,0 KB)