-
'Ik blijf hopen dat mensen leren doordat het steeds verteld wordt'
Werner Blok
Acht jaar was Werner Blok (1932) toen de oorlog begon. Als kind moest hij toekijken hoe dertig mensen werden gefusilleerd op het Weteringplantsoen in Amsterdam. Herdenken doet hij overal waar hij geconfronteerd wordt met dood en verderf. Lees meer
-
'Zo'n officiële kranslegging maakt het makkelijker'
Riwka Cohen
Door het verlies van haar vader in Mauthausen, had Riwka Cohen (1936) het gevoel dat ze nooit meer kind kon zijn. Nu zij bij twee herdenkingen een krans legt, is er voor haar een officieel tintje aan het herdenken gekomen. Lees meer
-
'Voor mij is herdenken meer een organisatorische aangelegenheid'
Jan-Adriaan Eijkelhoff
Jan Adriaan Eijkelhoff (1918) maakte de slag om Arnhem mee en verleende hand- en spandiensten voor de Engelsen. Hij woont nog steeds in deze streek waardoor de herinnering aan zijn oorlogservaringen levend blijft. Lees meer
-
'Ik vertel geen gruwelverhalen, maar juist goede dingen'
Joke Folmer
Joke Folmer (1923) smokkelde in de oorlog meer dan driehonderd mensen over de grens, onder wie geallieerde piloten. Voor haar verzetswerk kreeg zij onder andere de Bronzen Leeuw. Zij vindt het belangrijk om lotgenoten de helpende hand te bieden. Lees meer
-
'Na de oorlog wist vrijwel niemand iets van de zigeunervervolging'
Lily Franz
Lily Franz (1924) is geboren in Duitsland en werd met een van de eerste transporten naar het Zigeunerlager van Auschwitz-Birkenau gebracht. Achttien maanden later ging ze er als een van de laatsten weg. Zij overleefde als medewerkster van de Schreibstube, waar ze de levenden en doden van het kamp registreerde. Lees meer
-
'Nu ik niets meer onderdruk komen de beelden terug'
Suzy Rottenberg-Glaser
Suzy Rottenberg-Glaser (1925) redde veel joodse kinderen. De Hollandsche Schouwburg is de plek waar dat gebeurde. Herdenken is voor haar een vorm van verwerken. Lees meer
-
'Hoe ouder je wordt, hoe meer het verleden gaat leven'
Fernanda van Hamersveld-Kapteyn
Fernanda van Hamersveld-Kapteyn (1925) deed als Utrechtse tiener illegaal werk. Ze leerde dat je zo min mogelijk moest weten, dat je zweeg over wat je zag, en dat je je hoofd koel hield. Herdenken betekent voor haar onder andere: zich dingen herinneren die ze verdrongen had. Lees meer
-
'Ik kon haar niet uitleggen waarom haar zoon het niet had gered'
Wim Hartman
Met grote nuchterheid spreekt Wim Hartman (1923 - 2006) over zijn jeugdjaren in concentratiekampen. Hij herdenkt door jaarlijks in zijn eentje door kamp Natzweiler te lopen. Lees meer
-
'Alles is goed gegaan, maar na de oorlog krijg je de klap'
Riet Kanters-Gest
Rie Kanters-Gest (1920) en haar man Fredrik namen tijdens de Tweede Wereldoorlog een joods jongetje van anderhalf als hun eigen kind in huis en hielpen nog tien van zijn familieleden en vrienden onderduiken. Onze eigen geschiedenis mag niet verdwijnen, vindt Rie Kanters. Lees meer
-
'We praten expres niet over wat we hebben meegemaakt'
Nel Pooters
Nel Pooters (1915-2000) nam deel aan de verzetsgroep CS-6, genoemd naar de Corellistraat 6 in Amsterdam, van waaruit verzetsactiviteiten werden georganiseerd. Opdracht: landverraders uit de weg ruimen. "Ik heb nooit spijt gehad van mijn deelname aan het verzet." Lees meer
