-
'Een overledene is pas echt dood als je niet meer aan hem denkt'
Will van de Corput
Will van de Corput (1934) ging als jongen van acht naar een Japanse interneringskamp. Zijn leven is een zoektocht naar het verleden geworden, een minutieus documenteren van zijn familiegeschiedenis. Door het verzorgen van tentoonstellingen helpt hij anderen hun herinnering op gang te brengen. Lees meer
-
'Ik kan het meest nare wegdrukken en het leuke herbeleven'
Do Huisman
Do Huisman (1920) belandde met haar twee zusters in de interneringskampen Sompok Lama en Halmaheira in Semarang. Voor herdenken heeft zij geen ritueel nodig, soms zijn geuren genoeg. Lees meer
-
'De verwerking is toch belangrijker dan de gebeurtenissen zelf'
Gwen Kamerling-Smit
Gwen Kamerling-Smit (1929) bleef als Indisch kind buiten de Japanse interneringskampen. Toch heeft ze uiteindelijk haar land verloren. 'Wat je hebt meegemaakt vergeet je nooit meer, maar je moet vooruit en niet steeds de vijandschap en rancune benadrukken.' Lees meer
-
'Op onverwachte momenten wordt de afstand tot toen ineens nul'
Dick van Logchem
Dick van Logchem (1926) heeft nooit zo intensief geleefd als tijdens de oorlogsjaren in Indië, waar hij bij het KNIL en in het verzet zat. Het gaat erom dat je met je herinneringen iets doet in het heden, vindt hij. Herdenken is geen minutenkwestie. Lees meer
-
'Er zijn vrouwen die het nooit aan hun kinderen hebben verteld'
Ellen van der Ploeg
Ellen van der Ploeg (1923) werd door de Japanse bezetters gedwongen tot prostitutie in een legerbordeel. Uit lijfsbehoud leerde zij haar gevoel uit te schakelen. Als een van de weinigen heeft ze haar schaamte overwonnen en is ze in de openbaarheid getreden. Lees meer
-
'Ik heb het doorstaan en hoef het niet te herdenken'
Loes Stolk-Polak
Gedurende de Japanse bezetting zat Loes Stolk-Polak (1922) in verscheidene vrouwenkampen. Tijdens de Bersiap werd zij aangevallen en raakte ze bijna haar handen kwijt. Zij leeft in het heden en gelooft niet in herdenken. Lees meer
